Squid Game, një seri Netflix e bërë në Kore nga Hwang Dong-hyuk, u publikua më 17 shtator dhe brenda 10 ditëve ishte shfaqja më e ndjekur e platformës në 90 vende. Është hera e parë që një dramë koreane ka qenë ndonjëherë në krye të listave amerikane; 95% e shikuesve janë jashtë Koresë, duke përmbysur idenë se brezi i ri nuk do të lexojë titra.
U zhgënjeva me veten ditën tjetër pasi vajza ime 12-vjeçare kishte parë aq shumë seri në një ditë të vetme sa dhe ngjante se ishte duke lexuar në mënyrë efektive një libër.
Subjekti: 456 njerëz janë në mënyrë katastrofike në borxhe, dhe ata po konkurrojnë për pasuri të marramendëse nën një seri aventurash që ndonjëherë janë kapriçioze, ndonjëherë tmerruese, zakonisht të dyja. Ata mund të kenë nevojë të gdhendin një formë hualli me një kunj, ose të qëndrojnë në këmbë pa lëvizur, ndërsa një robot gjigant u lëshon atyre “dritë e kuqe”. Dy anë të këqija – nëse humbni, ju qëllojnë në kokë. Dhe mund të ketë vetëm një fitues.
Kjo ka krijuar një pamje të magjepsur që ka çuar në shitjen e një faqeje Cosplay të kostumeve të zuzarëve, adoleshentët parizienë që kanë luftuar me grushte jashtë një dyqani pop-up të Squid Game në Paris, dhe mijëra fjalë zbulimi nga prapaskenat, në të cilat aktorët kujtojnë “terrorin ëndërrimtar” të xhirimit të tij, dhe teknikët përshkruajnë frikën e tyre ndaj seteve të tmerrshme, vizatimore.
Ekziston vetëm një sezon me nëntë episode njëorëshe; mund ta hani për dy ditë, por kur fëmijët ta përfundojnë, ata kthehen në fillim dhe e shikojnë përsëri. Ose ata luajnë botën Squid Game në platformën e lojërave dixhitale Roblox. Në familjen time, ne të gjithë jemi duke ndjekur nga një episod të ndryshëm, dhe askush nuk lejohet ta diskutojë atë – madje as një duke zbuluar ndonjë skenë apo pjesë. Unë mendoj se shqetësimi është më shumë se interesi i të rriturve e vë atë në dukje – por dikush gjithmonë e diskuton atë, dhe pastaj ne kemi një grindje. Ne jemi të bllokuar në një mini Squad Game familjare.
Nuk ka dyshim, drama është bindëse; por intensiteti i interesit, veçanërisht tek të rinjtë, është i jashtëzakonshëm. Pra, çfarë ndodh me fëmijët? Dhe a janë mirë ata?
Me siguri dhuna dhe vdekshmëria e mbrojtur nga përshkrimi karnavalesk, me ngjyrë parësore kanë qenë me ne që të paktën në mesjetë-mendoni The Mexican of the Death (Dita meksikane e vdekjes), Vallëzimi makabër francez, etj. , një lektor në kulturat dixhitale në Universitetin e Sidneit, e përshkruan si “zhanrin e lojës së vdekjes” – në një mjedis distopik, pavarësisht nëse është Battle Royale, Hunger Games, Maze Runner, Exam, ose Squid Game, lojë personazhe deri në vdekje. Jeta është e parëndësishme, fitorja është luksoze, rregullat janë strategjike, por ka një sasi të madhe fati të përfshirë: në Squid Game, ka një luftë tërheqëse.
Squid Game ka një USP brenda zhanrit të lojës së vdekjes. Ankthi themelor dikur ishte kolapsi mjedisor, sfondet prireshin të ishin post-apokaliptikë, pas një pamje të panjohur ose ngjarje lufte. Tani kërcënimi është borxhi, i cili ndihet aq viktorian. Paradoksalisht, kjo dramë hiper-reale, krejtësisht jorealiste ka ndezur ankthin që me të vërtetë po shkakton sëmundje mendore të përditshme, shumë të vërteta. Helen Garnham, kreu mundësive të barabarta në Rethink Mental Illness, përshkruan sesi borxhi bashkon mohimin, një ndjenjë të pafuqisë sepse shpesh ndjehet sikur “asgjë nuk mund të bëhet, thjesht mund të duket dërrmuese” dhe një “stigmë të madhe, njerëzit nuk duan” u pëlqen të pranojnë borxhin ose të kërkojnë ndihmë, ata mendojnë se duhet ta menaxhojnë atë vetë “.
Garnham thekson këtë ironi, se kaq shumë punë ka shkuar në zvogëlimin e tabuve rreth shëndetit mendor, “kjo është ajo që ne jemi përpjekur të themi, është mirë të mos jetë në rregull”, por borxhi, një ndikim kaq i rëndësishëm i sëmundjeve mendore, është akoma i lidhur me turp.
Mund të mos jetë një rastësi, 10 vjet pas një krize financiare globale, që i gjithë globi po shikon një dramë mesazhi kryesor i së cilës është: “A mund ta shlyej ndonjëherë këtë borxh? A nuk do të ishte më e lehtë të luftosh deri në vdekje? ” Ndoshta fëmijët nuk janë problemi; ndoshta më shumë të rritur duhet ta shikojnë atë.
