Përpara se të bëhej i famshëm botëror në vitin 2018 me filmin e tij të parë artistik, Trashëgimia, i konsideruar njëzëri si një nga filmat që ndezi atë prirje të re në kinemanë horror bashkëkohore të njohur si “tmerri i ngritur”, drejtpërsëdrejti nga shkolla e filmit të Institutit Amerikan të Filmit, Ari Aster ka drejtuar. shumë filma të shkurtër.
Një prej tyre, në vitin 2011, ishte The Strange Thing About the Johnsons, që atëherë ishte shkurtimi i diplomimit të tij dhe u bë, siç thonë ata, virale në internet. Mund ta shihni lehtësisht në YouTube.
Në të njëjtin vit Aster realizoi një tjetër film të shkurtër, i cili megjithatë, rastësisht, është praktikisht i vetmi që nuk mund të gjendet më në internet këto ditë.
Titullohej Beau dhe tregoi historinë e një burri disi paranojak (Billy Mayo, i njëjti protagonist i The Strange Thing About the Johnsons) i cili duhet të largohet për të vizituar nënën e tij, por ngec në një makth të vërtetë kur dikush i vjedh në mënyrë misterioze çelësat e shtëpisë.
A ju kujton ndonjë gjë?
Gjatë intervistave të shumta të publikuara gjatë javëve të fundit, Ari Aster pati mundësinë të deklaronte se Beau ka frikë, filmi i tij i ri dhe i shumëpritur, në kinematë italiane nga 27 prilli me I Wonder Pictures si dhe një zgjerim të qartë të atij të shkurtër të vitit 2011. , do të mund të kishte qenë filmi i tij debutues, sikur projekti të mos ishte aq ambicioz sa të trembte produksionet.
Dhe kështu dymbëdhjetë vjet, disa filma të tjerë të shkurtër dhe dy filma artistikë (pas Herditary Aster ai drejtoi një tjetër horror të lartë të vlerësuar, Midsommar) që regjisori të kurorëzonte këtë ëndërr të tij.
I menduar në atë kohë më shumë si diçka e përafërt me një parodi perverse sesa një tmerr, dhe shija për komedinë e zezë të pantallonave të shkurtra të para të Astar, Beau ka frikë, pas Herditary dhe pas Midsommar-it, ajo mori nuanca më të errëta dhe më të dhimbshme. Por ky nuk është një film që është i lehtë për t’u futur në një zhanër të kodifikuar, aq sa është i aftë për të alternuar regjistrat dhe për të kthyer situatat, duke kaluar nga patetike në komike, nga dëshpëruesja në ëndërrimtare, nga tragjike në psikoanalitike.
Një tour de force e vërtetë përmes imagjinatës së zjarrtë të një autori që nuk e ka censuruar veten në asnjë mënyrë, as nga pikëpamja e krijimit dhe as nga ajo e shprehjes, e aftë për të centrifuguar dhe ripropozuar imagjinatat dhe estetikën linkiane në një formë të re. à la Michel Gondry, duke spërkatur gjithçka me një majë të Mommy Dearest me Faye Dunaway, dhe duke bërë kështu një film që e bëri Martin Scorsese të thoshte se ishte “i impresionuar nga gjuha e saj, kaq unike dhe kaq origjinale. Shija e rrezikut është kaq unike dhe e fuqishme dhe sot nuk ka shumë regjisorë që mund ta bëjnë këtë në këtë nivel”.
Për Aster – i cili citon Beau Is Afraid si frymëzim letrar “grekët, Borges, Virgil, Kafka, Sterne, Cervantes, Tennessee Williams”, dhe që foli për filmin si “një Zot hebre i unazave” – ishte thelbësore të gjeje një aktor kryesor aq i mirë sa të jetë i aftë të mishërojë Beau Wasserman në të gjithë kompleksitetin e tij dhe të përballojë turneun e forcës jashtë çdo skeme dhe konvente që do t’i kishte imponuar skenari.
Në krye të listës së tij të preferencave, ai që ai e konsideronte si aktori më i mirë në botë, Joaquin Phoenix, i ri nga çmimi Joker Oscar dhe gati të luante Napoleonin për Ridley Scott.
Aster nuk ushqeu shumë shpresa për të qenë në gjendje të interesonte Phoenix, i cili, megjithatë, jo vetëm e pranoi pjesën, por e përballoi atë me aq përkushtim dhe intensitet sa i ra të fikët në xhirime, një herë, gjatë një skene, dhe i tha Asterit se si një aktori Phoenix “është edhe më i mirë nga sa mendoja”, dhe se ai “e ndërtoi emocionalisht” filmin bashkë me të.
Interpretimi i Phoenix-it dhe drejtimi i Aster-it e bënë Beau-n të frikësohej nga një film në të cilin shikuesi bie dhe humbet, duke e bërë shikimin dhe ndjenjat e tij t’i përmbahen atyre të protagonistit të frikësuar, të hutuar dhe paradoksalisht të vendosur.
Nëse me filmat e tij të mëparshëm flasim, në mënyra të ndryshme, për arratisjen nga traumat familjare, këtu trauma familjare e protagonistit, marrëdhënia e tij e ndërlikuar dhe perverse me një nënë kastruese dhe të rëndë, përfaqëson një pol negativ të parezistueshëm tërheqës, dhe Beau of Odisea Kafkiane e Phoenix-it mund të krahasohet me zhytjen gjithnjë e më të shpejtë dhe të paepur në një vrimë të zezë.
Një vrimë e zezë, kjo Nënë e Madhe që gllabëron gjithçka, brenda së cilës askush nuk e di saktësisht se çfarë do të zbulojë.
